Istnieje stara, indyjska przypowieść o bardzo samotnym Brahmie. Ponieważ nie istniało nic prócz Niego, bardzo się nudził. Postanowił zagrać w jakąś grę, lecz nie było nikogo, z kim mógłby zagrać. Stworzył więc boginię - Maję, tylko po to, by mieć z kim się bawić. Kiedy Brahma obwieścił jej, dlaczego została powołana do życia, rzekła: „Dobrze, zabawmy się w najpiękniejszą grę, lecz najpierw musisz uczynić, co tylko ci każę”. Brahma zgodził się i wypełniając polecenia Mai, musiał stworzyć cały wszechświat, słońce z gwiazdami, księżyc i planety. Następnie stworzył całe życie na ziemi.
Wtedy Maja powiedziała: „Piękny jest świat iluzji, który stworzyłeś. Teraz chciałabym, abyś stworzył zwierzę na tyle mądre, by zachwycało się twoim dziełem”. I tak powstali ludzie. Kiedy skończył, spytał Maję, kiedy zaczną się bawić. „Zaraz zaczniemy” - odparła i porąbała Brahmę na tysiące małych kawałków. Włożyła po jednej cząstce w każdego człowieka, mówiąc: „Teraz zaczyna się gra w chowanego. Sprawię, byś zapomniał, kim jesteś, a ty będziesz próbował odnaleźć samego siebie”. I tak Maja stworzyła Sen.
Dzisiaj, przy wszechobecnym lęku, nieustającym poczuciu zagrożenia i odwzajemnianej wrogości wobec świata, stajemy się niewolnikami kulturowych wzorów. Niszczeją kierunkowe wartości, umiera wszelka wiara, a świat będący kiedyś do wzięcia, stanowi wrogą teraźniejszość i nieposklejaną przyszłość. Na tak podatnym gruncie musi urodzić się lęk. Lęk próbujący zaburzać nasze osobowości we wszelkich sferach funkcjonowania, powodujący z czasem emocjonalne kalectwo; lęk wyznaczający nasze czasy. Neurokultura żywi się tą wiarą, która daje siłę, jest polem otwartej walki, świadoma Snu, nie pozwalającego przypomnieć sobie, kim jesteśmy.
Neurokultura promuje szeroko rozumianą kulturę ze szczególnym uwzględnieniem literatury, jak i uczestniczy w życiu społecznym poprzez upowszechnianie idei sprawiedliwości, równości obywatelskiej, emancypacji społecznej, tematyki gender i głębokiej ekologii.
Dodaj do:
